Gözlerimle gördüğüm şeylere inanmadığım çok oluyor. İnanıyorum da, unutturuyorum herhalde kendime bir şekilde. Birilerine "Sen böyle böyle böyle bir insansın. Bunu bunu bunu yaptın ve bu yüzden aslında senden nefret etmem gerek, hatta ediyorum." demem lazım. Yine de hiç niyetim yok bunu yapmaya. Cesaretim de yok galiba. Ardından gelecekleri öngöremiyorum. Şansıma bu kişiler de hep ihtiyacım olan, muhtaç olduğum kişiler oluyor. Zaten aksi durumda her şey daha basit olurdu.
Adam diyor ki "Başta zor gelir adım atılmış her yol." Sonradan çorap söküğü gibi gelir mi her şey? Biri bana başladıktan sonra kolay olacağının garantisini versin. Çünkü Allah biliyor ki kendi sessizliğimden kulaklarım patlıyor.
Bir gün ölürsem, bu yüzden, beni denizi gören bir ağacın altına...
